درباره ما

تا سال ۱۳۹۵، درک من از خالق هستی، محدود به “خدای روزهای سخت” بود؛ خدایی که فقط وقتی مشکلات سرازیر می‌شدند، او را صدا می‌زدم و کمک می‌خواستم. وقتی اتفاقات خوب می‌افتاد، با غرور می‌گفتم: “این کار خودم بود!” در واقع، من در برابر قدرت او تسلیم نبودم و می‌خواستم با اتکا به تلاش و غرور خود، همه چیز را پیش ببرم.

اما در سال ۱۳۹۵، همه‌چیز تغییر کرد. با مفهومی جدید و حضوری معجزه‌آسا آشنا شدم: خدایی که همه‌جا هست و در هر لحظه هدایت می‌کند. این اتصال، سرشار از حال خوب و انرژی بود. اما یک چالش ذهنم را مشغول کرده بود: چرا وقتی حالم خوبِ خوب می‌شد، باز هم حضور این نیروی عظیم کم‌رنگ می‌شد و او را فراموش می‌کردم؟ این تکرارِ وصل و فصل، سؤال بزرگی در ذهن من ایجاد کرد: “چگونه می‌توانم این رفاقت را دائمی کنم و خود را همیشه در مدار نعمت قرار دهم؟”